Egokitze prozesua.

Gaurko zeregina burutzeko, txikitan gertatu zitzaidan arazoa kontuan hartuko dut. Nik, eskolara joten hasi nintzenean, 3 urte inguru neuzkan eta gorroto nuen eskolara joatea. Egunero negar egiten nuen, ez nuen jaten ezta lorik egiten, niretzat eskolara joatea zigor baten modukoa zen. Nik, nire gurasoekin etxean gelditu nahi nuen, haiekin primeran nengoen eta, gainera, andereñoa ikusten nuen bakoitzean oka egiten nuen.

           

        Honekin esan nahi dut, niri gertatu zitzaidana egunero haur askoei gertatzen zaie, arazo arrunt bat da. Guztiok pasatzen gara eskolako lehenengo ezuneetatik, batzuk ondo, beste batzuk ez hain ondo aldiz.

       Horregatik, garrantzitsua iruditzen zait egokitze prozesuari buruz interneten aurkitu dudan orri honetan esaten dena aipatzea. Umea ohituta dago bere gurasoekin eta ezagutzen duen pertsonekin egotera, berarentzat eskolara joatea bere ohituren aldaketa bat da. Eskolari esker, haurra bere autonomia garatzen joango da, konturatuko da bera bakarrik gai dela gauza asko burutzeko.

Lehen esan dudan moduan, nik neuzkan portaerak, kanpoko portaerak ziren, negarra, ostikoak … Baina, horretaz gain, badaude beste motako portaerak, barrukoak, umea isolatua geratazen da, ez du beste umeekin jolastu eta egon nahi, ez dauka konfiantza inorengan.

Hori guztia kontuan hartuz, ni irakaslea izango nahizenean, arazo hauekin kontu handiz ibiliko nahiz, egokitze prozesua oso garrantzitsua iruditzen zaidalako. Egoera honetatik ez dira bakarrik umeak igaro behar, gurasoak eta irakasleak prozesu hau igaro behar dute. Askotan, gurasoak eta irakaslea umeei gertatzen zaienaren errudunak dira, ez dute haurren portaerak eta egoerak behar den moduan ulertzen.

Horregatik, guraso eta irakasleen artean koordinazioa egon behar da, horregatik urtero egiten dira bilerak klaseak hasi baino lehen, ados jartzeko nolako jarrera izan behar duten. Ikasleek gurasoei esaten diete eskolaz ondo hitz egitea, eta lehenengo egunetan batera egoten dira klasean gurasoak eta haurrak.